Richard Wright Died

Words have no meaning
To hold such a feeling
Can there be a way out of here

پریشب داشتم تو راه خونه Broken China گوش میکردم، رسیدم دم خونه رفتم یه دور دیگه زدم تا آلبوم تموم شه، نصفه شب بود، حسش هنوز زیر زبونمه، دلم نمیخواست آلبوم تموم شه، ولی تموم شد، همیشه تموم میشه، درست اونجاش که با پوست و خونت نمیخوای تموم شه، مثل پینگ فلوید که تموم شد، مثل سید برت، مثل کنسرت راجر واترز که تموم شد، مام فقط هاج و واج وا میستیم تماشا میکنیم، با دهن باز، ریچارد هم رفت، حالا دیگه سخته گوش کردن صداش وقتی میگه

What had never changed had always died so

سخته دیدن قیافه ی معصومانش موقع اجرای Breakthrough

سخته باور کنی دنیای استعداد حروم شد، نمیخوای به این فکر کنی که فقط چند ماه از راجر کوچیکتر بود، نمیخوای تصور کنی
کسی که توی Shine On You سلولهاتو به حرکت در میاره تنهات گذاشته، چطور میشه تصور کرد خالق Amused to Death هم یه روز نوبتش میشه…

They’re never going to make it easy
Of this you can be sure.
I greet you from the wilderness,
I’ll stay inside your door

باورم نمیشه… یعنی به همین راحتی؟ مرد؟ تموم شد؟ پس پینک فلوید من چی میشه؟ نه یه جای کار اشتباهه، امکان نداره، نمیخوام باور کنم، همش 65 سالش بود، یعنی سهم من از پینک فلوید همین چندتا CD و پوستره؟ همین یک کنسرت بود؟ بدون گیلمور؟ بدون میسون؟ بدون ریچارد؟؟؟

Seems to me we can’t escape at all

اونم درست امروز که 30 امین سالگرد انتشار اولین آلبومت بود؟ امروز باید جشن میگرفتی مرد…

…

دیگه نمیتونم بنویسم…